Klinisch toepassingsgebied:
Het koolstofdioxide-bicarbonaat systeem is het belangrijkste buffer systeem dat de pH van het bloed in stand houdt. Totale CO2, arteriële pH en pCO2 bepalingen geven een evaluatie van het zuur-base evenwicht. Onder totaal CO2 verstaat men het CO2 in oplossing of aan eiwitten gebonden, het bicarbonaat (HCO3-) en het koolzuur (H2CO3). Meestal is er geen belangrijk verschil tussen [HCO3-] en totaal CO2, behalve in zeldzame gevallen (zoals bij een abnormaal plasmagehalte aan lipiden en eiwitten).
In de praktijk worden de termen bicarbonaat en totaal CO2 door elkaar gebruikt.
Principe:
Staal wordt automatisch gepipetteerd op de ECO2 -'slide' en homogeen gespreid.
De hoge pH in de spreidingslaag zorgt ervoor dat alle CO2 aanwezig in het staal omgezet wordt in HCO3- . Dit HCO3- diffundeert in de gel laag en carboxyleert fosfo-enolpyruvaat, in aanwezigheid van carboxylase, met vorming van oxalo-acetaat en fosfaat. Het gevormde oxalo-acetaat wordt in aanwezigheid van NADH en malaat dehydrogenase gereduceerd tot malaat en NAD+. Het niet geoxideerde NADH wordt gemeten bij 340 nm door reflectometrie en is een maat voor de concentratie aan CO2 in het staal.
Interferenties:
Staal dient onmiddellijk naar labo gebracht en onmiddellijk bepaald te worden.
|
